“Op een dag liepen wij op het strand. In de verte zagen we een klein jongetje dat zich iedere keer bukte, iets opraapte en in de zee wierp. Omdat we stevig doorliepen haalden we na verloop van tijd dat jongetje in. Hij bukte zich weer, raapte een zeester op en gooide deze in de zee. Het strand was bezaaid met duizenden zeesterren. Als ze op het strand blijven liggen en niet meer in de zee terecht komen, gaan ze dood. Maar er was geen beginnen aan. Het strand was wel honderd kilometer lang en overal, zover je kon kijken, zagen we gestrande zeesterren. Wij werden nieuwsgierig naar het jongetje dat zich blijkbaar niets aantrok van het feit dat het er zoveel waren. En we vroegen hem: ‘Waarom doe je dit? Het strand is minstens honderd kilometer lang en er zijn duizenden zeesterren. Het maakt toch geen verschil of je er een paar teruggooit of niet?’ Het jongetje keek ons lang aan en zei: ‘Maar voor deze ene maakt het verschil,’ en hij liep verder en gaf weer een zeester terug aan de zee. En wij leerden die dag zoveel van dit jongetje. Hoe lang of hoe kort je ook leeft, hoe veel of hoe weinig je kunt doen, dat ene gebaar is van betekenis en verandert het leven van zoveel mensen. En met dit ene gebaar raakte dit jongetje onuitwisbaar in ons bestaan.”